سرود بزرگراه

بزرگراهم من،

بزرگراهی دراز ، سفید، پر پیچ وخم

هرکرانه دریا را به کرانه دیگر می پیوندم

و مردم را به مردمانی دیگر:

ستون فقرات زمینم من

سینه ی تپه ها را به آرامی می پیمایم

و آن گاه، تند و چالاک فرود می آیم

به نقطه ای متروک.

بر فراز رودخانه و دریاچه گام برمی دارم-

می گذارم از بین دشت و مزرعه و شهر

و شن ها و گرمای سوزان بیابان.

با خنده ی جویبار می خندم

وبا درختان کنار راه می گریم

که قامتشان از باد خمیده و شکسته است.

زمزمه باران...